Grote Momenten

Medewerkers. Soms zou ik ze het liefst achter het behang willen plakken. Of bij elkaar in een grote zandbak zetten. Bijvoorbeeld als ik enthousiast een nieuwe inrichting wil showen. Een collectieve afwijzing is meestal het antwoord. Want ik ben te modern en heb geen smaak. Tot bezoekers complimenten gaan uitdelen.

Of deze: een bezoeker wil vlak voor sluitingstijd nog even het park op. De dienstdoende portier laat hem welwillend binnen. Om vervolgens tien minuten later rigoureus de poort op slot te doen. Twee dagen later ontvang ik een brief met een foto. De bezoeker staat hulpeloos met beide handen aan het gesloten hek te trekken. Humoristisch, dat wel. Maar hij vraagt zich ook af wat voor idioten er bij De Nieuwe Ooster werken. Kleine momenten waarop ik diep moet zuchten. Behang, zandbak.

Maar dan de Grote Momenten. De werkplaats van onze onderhoudsmedewerker moet verplaatst worden. Naar een onverwachte locatie, wat we niet hebben begroot. Terwijl ik nog zit te broeden op een oplossing, komen grafdelvers Ron en Mark langs. Zij hebben in de wandelgangen gehoord wat er loos is. Plafonds maken, elektra aanleggen, beton storten? Dat doen zij wel even! Hun collega’s zorgen ervoor dat er tijd en ruimte is. Een paar maanden later openen we de nieuwe werkplaats. Modern, veel professioneler dan de oude en de helft goedkoper.

Op ons gedenkpark is het Arboretum natuurlijk het meest in het nieuws. Maar het bosprieel, verscholen in de achterstrook, is net zo’n bijzonder pareltje. Jos en Cor, twee van onze tuinman-specialisten, maken van dit gebied een ecologisch paradijs. Ze bouwen ijsvogelwandjes, leggen riethopen aan om ringslangen te lokken, bouwen takkenrillen voor vogels en insecten en laten de beplanting passen bij de natuurlijke omgeving. Regelmatig loopt Jos bij me binnen. ‘Je moet nu komen kijken’, zegt hij steevast, ‘want volgende week ben je te laat’. Terwijl we samen door de prachtige wildernis lopen, ligt ie plotseling aan mijn voeten op de grond. Met zijn neus boven een pietepeuterig klein blaadje. Eindelijk, de orchideeën komen op!

Diezelfde week ben ik onderweg naar het bedrijfsterrein om de nieuwe werkplaats te showen aan een paar collega’s. In de verte, op de hoek van een grafvak, zien we een vers gedolven graf. ‘Kijk’, merkt Carla, onze communicatieadviseur, tevreden op. ‘Onze jongens maken de mooiste zandhopen van Nederland’. Dichterbij komend zien we hoe prachtig het zand naast het graf is gemodelleerd tot een soort minipiramide. ‘Er staan zelfs kruisen op’, merk ik een beetje dommig op, want bijziend. Dan dringt tot ons door wat er precies in de zandhoop is afgebeeld. Strak en keurig onder elkaar staat daar het Andreaskruis, de drie kruisen uit het wapen van Amsterdam. Als eerbetoon aan Bobby Haarms, de vermaarde assistent-trainer van Ajax, die hier de volgende dag zal worden begraven.

Drie Grote Momenten in één week. Daar kan niets tegenop. Dus dat van dat behang en die zandbak, dat trek ik bij deze weer in.

Marie-Louise Meuris.

Bron: Uitvaart, Juli/augustus 2009