Tante Mimi

Tante Mimi was de enige tante, die ik had. De vroegste herinnering die ik aan haar heb, gaat over een logeerpartijtje in Eindhoven. Het is pikkedonker. Zenuwachtig zit ik in de trein en tuur naar de lichtjes buiten. Voor het eerst ver weg van huis. Met in mijn koffertje een gloednieuwe babydoll, geel met blauwe eendjes. Dat maakt veel goed. Ergens in die tijd is er ook een bezoek aan de dierentuin. Ik luister niet naar goeie raadgevingen en steek eigenwijs een vinger door de tralies. Een brutaal aapje straft die ongehoorzaamheid onmiddellijk af en bijt. Nog vele jaren deed Tante Mimi dat aapje na. Hoe het na zijn daad op een boomstam ging liggen en heel triomfantelijk grijnslachend naar ons keek. 

In later jaren logeerde ik vaak bij mijn oom en tante in De Bilt. Dieren en liefde voor de natuur speelden daarbij een grote rol. Vogels kwamen aan de keukendeur om eten vragen. Eksters? Of was het een merel, die tegen het raam tikte en dan wachtte op de rozijntjes, die Tante Mimi dagelijks strooide? Ook was er een gek konijn met allerlei capriolen. Tante Mimi liet het los in de kamer lopen en ’s avonds zat het trouw te wachten bij de voordeur op mijn oom. Elke ochtend nam Tante Mimi me mee haar tuin in. Dan keken we samen welke plantjes er die nacht weer waren opgekomen. En ontelbaar vaak gingen we met het gezin wandelen in de bossen rondom De Bilt. Dat gezin bestierde ze met sierlijke en zorgzame hand. Het was een goedlachse, hartelijke tante, waar je je altijd welkom voelde.

Nog veel later zagen we elkaar alleen nog maar bij familiebezoeken. Dan was Tante Mimi’s eerste gang steevast naar de piano van mijn moeder, want ze kon goed pianospelen en deed dat graag. Gezamenlijke dinetjes begonnen meestal waardig en netjes. Maar op de een of andere manier wist tante Mimi ook daar de sfeer altijd naar haar hand te zetten. Ze trok gekke bekken, plaagde, lachte. Het leek wel alsof ze, naarmate ze ouder werd, steeds ondeugender werd. Het schieten met erwtjes, tijdens een sjiek etentje in een hotel, is legendarisch in onze familie. Mijn broers en zussen en ik  waren vol lof over zoveel durf.

Zo gaf tante Mimi, de enige tante die ik had, in haar eentje een heel eigen invulling aan dat woord. Te vroeg in haar leven moest ze haar eigenheid en haar levenslust opgeven. Dertien jaar geleden belandde ze in een verpleegtehuis, na een herseninfarct een paar jaar ervoor. Het was moeilijk om in dat iele, broze vrouwtje die goedlachse, blijmoedige tante van vroeger te zien. Alleen haar prachtige bruine ogen waren onveranderd, ook al gaven ze geen teken van herkenning meer. Afgelopen week overleed ze, 86 jaar oud. Op de eerste dag van wat tegenwoordig de astronomische lente heet, namen we afscheid van haar in Bilthoven. In een kleine kring van familie en vrienden, omgeven door de door haar zo geliefde bossen.Toen ik na afloop haar dochter en haar kleinkinderen zag, keek ik in de ogen en het gezicht van Tante Mimi. Zachtjes begon er een wondermooi, troostrijk liedje van de Amerikaanse popgroep Venice te zingen in mijn hoofd.
 

Marie-Louise Meuris.

Bron: Uitvaart, April 2009