Voor wie het aangaat

VOOR WIE HET AANGAAT

‘Kijk, kijk, hier komt een orchidee op. En daar ook. Vorig jaar geplant! En kijk, daar zit een winterkoninkje in de takkenril.’ Enthousiast leiden Jos en Cor me rond in het bosprieel. Sinds een paar jaar zorgen ze hier voor het onderhoud. Van een overwoekerd gebied, met hinderlijke bramenstruiken en veel brandnetels, is deze rand van ons park veranderd in een mooi natuurgebied. Nabestaanden kunnen er as verstrooien, maar tegenwoordig zien we ook steeds meer wandelaars. Geen wonder, want als ik om me heen kijk zijn op elke vierkante meter de handen van twee bezielde tuinman-specialisten te zien. Met veel liefde graven ze eilandjes, maken ze riethopen om amfibieën en ringslangen te lokken en plaatsen ze eendenkorven. Genietend loop ik naast de mannen, terwijl we fantaseren over het aanbrengen van een rechte wand in een verloren hoek van de sloot voor het ijsvogeltje en het plaatsen van een paar passende banken. Het is lente, alles groeit en bloeit. Alleen mijn suède laarsjes hebben het vandaag moeilijk.

Maar ik ben nog niet binnen, of het is gedaan met het lentegevoel. Een meedenkende collega schuift twee krantenknipsels onder mijn neus. En jawel hoor, daar is ie weer, het jaarlijkse opgeblazen bericht over de te hoge begraaftarieven van gemeenten. Dit keer vallen twee landelijke dagbladen over de begraafplaatsen heen. Begrafenis te kostbaar, kopt Het Parool. En Begrafenis fors duurder schrijft de Telegraaf.

Met toenemende ergernis lees ik over gemeenten die de grafrechten als melkkoe zouden gebruiken, over prijsverhogingen die niet zouden worden gestaafd door hogere kosten of een verbetering van de dienstverlening en over de roep om een vorm van openheid, vergelijkbaarheid en consistentie. Niet voor de eerste keer vraag ik me af waar die kennelijk onbedwingbare behoefte toch vandaan komt om zo af te geven op collega’s in de branche? En waar het zogenaamde algemeen belang eindigt en het eigen belang begint.

‘De leugen regeert’, zei koningin Beatrix ooit over de media. Dat gaf stof tot felle discussies. Maar vaak is het waar. Met gezond verstand berichten tot je nemen is het beste wat je kan doen. En hele dikke korrels zout helpen ook. Ook als het om de uitvaartbranche gaat is de berichtgeving zelden genuanceerd en soms zelfs bijna verlekkerd. Maar erger wordt het als onze branche zelf die onjuiste berichten aandraagt, of aanjaagt, of ondersteunt.

Nu de Nederlandse Mededingings Autoriteit bezig is met een onderzoek naar de manier van werken in de uitvaartbranche, is onze integriteit voor iedereen zichtbaar aan de orde. Voorop staat natuurlijk dat we ons werk voor nabestaanden goed moeten doen. Maar we hebben er ook allemaal belang bij dat de berichtgeving daarover gedegen, genuanceerd en objectief is. Het onderzoek van de Landelijke Organisatie van Begraafplaatsen naar de grafkosten voldoet tegenwoordig uitstekend aan deze criteria. Dat lijkt me meer dan voldoende. Daarom, voor wie het aangaat: houd er nou eindelijk eens mee op! Hebben jullie niks beters te doen?

Marie-Louise Meuris.

Bron: Het Uitvaartwezen. Nr.5 Juni 2008.